Vrijheid, Heelheid, Openheid

Zelf leef ik zoveel dat gaat bewust in Zijn. Waar ik een richtlijn voor mijn dagelijks leven nodig heb pas ik drie Zijnsgeoriënteerde waarden toe: inherente vrijheid, inherente heelheid en inherente openheid. Deze levenswijze en wat daarbij helpt is wat ik ook met jou wil delen.

Inherente vrijheid houdt in dat alles dat gebeurt, wat anderen doen en wat ik doe, wat ik beleef en hoe we daar weer mee omgaan, altijd en in elk geval, vrij is. Mensen kunnen vreselijke dingen doen en zij zijn daar – blijkbaar – vrij in, want zij gehoorzamen niet als ik ze dat verbied. Ik snap dat dit een controversieel idee lijkt. Ik vind het volwassen realisme om deze inherente vrijheid te zien. We roepen zo makkelijk dat iets niet zo mag zijn, en toch gebeurt het. Dat wil zeggen dat we met die vrije werkelijkheid om moeten gaan en dat we geen excuus hebben, omdat ook wijzelf – wat onze geschiedenis ook is – nu vrij zijn om te doen wat wij waardevol vinden. Je bent altijd vrij om te beslissen of je doorgaat met gewoontes die je niet wilt, of dat je het nu anders gaat doen. We zijn verantwoordelijk voor ons eigen gedrag.
Ik merk dat het herkennen van ieders inherente vrijheid mij ontslaat van klagen over wat andere mensen allemaal – volgens mij – ‘verkeerd’ doen. Wat we meestal vergeten is dat gebeurtenissen die al gebeurd zijn, al gebeurd zijn. “Mag dat zomaar?” doet er niet meer toe; “Doe nu wat jij goed vindt”, wel. Zo stap je uit reactief gedrag in creatief handelen.

Inherente Heelheid houdt in dat alles, zonder correctie, precies zoals het is, al compleet en goed is zoals het is. Niets is kapot of gekwetst als je het durft te zien zoals het nu is.
Ook dit lijkt een controversieel idee. In reactie hierop worden snel allerlei vreselijke voorbeelden genoemd, met de bedoeling dat dát toch niet heel en goed kan zijn, omdat het ‘slecht is’. Met zo’n oordeel erbij kijk je niet meer naar ‘hoe het is’, maar je vergelijkt wat je ziet met een standaard die je ergens anders – niet uit de werkelijkheid – vandaan haalt. Zo doe je alsof je een doel of norm aan de werkelijkheid kunt opleggen, maar wat je dan ziet als verkeerd-voor-jouw-doel, gaat niet over hoe iets inherent is.
Voor mij persoonlijk was het een hele stap om mijzelf als heel te gaan zien, voorbij elke correctie die ik gewoonlijk meteen wil toepassen. Het is echt wonderlijk om je Hele Zelf in de spiegel te ontmoeten, volmaakt zoals het is, voorbij elk oordeel. Wat je dan ziet is heel en vrij Zijn.
Zo zie ik ook het liefst mijn omgeving, vrienden, leerlingen en klanten zonder oordeel. Niets en niemand – hoe ‘gebroken’ ook – is niet heel. Er is niets te verbeteren aan mij of jou. Hier toont zich mijn en jouw leven – met alles dat we verkeerd willen vinden – zich als kunstwerk. Als het een roman was, dan horen ook de ‘lelijke’ hoofdstukken volledig in dit kunstwerk. Als je dit gaat zien, leer je rusten in jezelf-Zijn.

Inherente Openheid herkennen is het eind van mijn verdediging. We doen gewoonlijk alsof we een persoonlijk territorium hebben waar niets en niemand onze grenzen mag overschrijden, en toch gebeurt dat aldoor. Simpelweg omdat we Al Open Zijn. Alles in ons leven komt zomaar binnen, sterker nog, het is al binnen zodra we het opmerken. Al onze zintuigen verbinden ons naadloos met de hele werkelijkheid. We zijn hoe dan ook compleet raakbaar. De ‘werkelijkheid’ vindt plaats binnen in ons! Juist op momenten waarop we geraakt zijn, blijkt onze inherente Openheid. Dat is geen defect, dat zijn wij zelf, zonder de gewone act van doen alsof we alles onder controle hebben.
Ik kan mij goed voorstellen dat niet iedereen dit wil. Er is hier geen territorium te verdedigen. Ik heb hier helemaal niks en ik ben niet eens ‘iemand’. Alles is genade. Ik zie dat mijn persoonlijkheid een poging was om toch vooral niet ‘niemand’ te lijken. Ik ben al open en onverdedigd en juist als ik dat voluit erken ben ik compleet heel en vrij.

Wil je meer weten?